Koncert na 4 ręce i finisaż wystawy w Muzeum Ziemi Kłodzkiej

Marzec rozpoczął się w Muzeum Ziemi Kłodzkiej od ciekawego niedzielnego spotkania, w programie którego przewidziano dwa ważne wydarzenia: koncert duetu fortepianowego na 4 ręce oraz finisaż wystawy „Krzysztof Okoń I Ptaki Niebieskie”, która czynna była od grudnia ub.r.
Wykonawczyniami koncertu były dwie panie przybyłe z Krakowa: Elżbieta Stefańska i Mariko Shioya.
Usłyszeliśmy w ich wykonaniu: 2 Polonezy – Michała Kleofasa Ogińskiego, Sonatę D- dur części Allegro Adagio Allegro – Wolfganga Amadeusa Mozarta oraz 3 Polonezy – Józefa Elsnera i na zakończenie Rondo a la Krakowiak.
Poniżej króciutko o Artystkach.
Elżbieta Stefańska-Kłyś – urodzona 7 września 1943 w Krakowie; polska klawesynistka i pedagog, profesor sztuki, córka pianistów Haliny Czerny-Stefańskiej i Ludwika Stefańskiego.
Odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2001) oraz Srebrnym (2008) i Złotym (2018) Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis.
Gry na klawesynie uczyła się pod kierunkiem Janiny Wysockiej-Ochlewskiej, ukończyła studia w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie w klasie Hansa Pischnera z Berlina, a swe umiejętności doskonaliła na kursach mistrzowskich w Sienie i Weimarze. W 1982 uzyskała tytuł profesora. W latach 1981–1990 była kierowniczką Katedry Klawesynu i Instrumentów Dawnych w Akademii Muzycznej w Krakowie, do dziś prowadzi również kursy mistrzowskie.
Laureatka Konkursu Muzyki Dawnej w Łodzi (1964) i Międzynarodowego Konkursu Muzycznego w Genewie (1965). Koncertowała w wielu krajach Europy: w Anglii, Austrii, Bułgarii, Czechach, Hiszpanii, Holandii, Niemczech, Rosji, Rumunii, Słowacji, Szwajcarii, Szwecji, na Węgrzech, Litwie, Łotwie, Ukrainie, we Francji i Włoszech, a także w Azji: w Iranie, Japonii, Korei Południowej, na Tajwanie oraz w USA.
Mariko Shioya urodzona na Hokkaido w Japonii; studia pianistyczne odbyła w School of Music w Uozu w Japonii u Prof. Jiro Yamamoto i w tym czasie została laureatką konkursów pianistycznych w Japonii. Uczestniczyła w międzynarodowych kursach muzycznych prowadzonych przez Prof. Halinę-Czerny Stefańską. Ukończyła studia w zakresie gry na fortepianie u prof. Stefana Wojtasa, oraz na klawesynie u prof. Elżbiety Stefańskiej w ramach studiów podyplomowych w Akademii Muzycznej w Krakowie.
Obie panie, są zaprzyjaźnione ze sobą, o głębokiej więzi między nimi, świadczy fakt, że pani Elżbieta zapowiedziała występ z „córką” Mariko.
Trzeba w tym miejscu wspomnieć jeszcze o instrumencie, na którym grały. Fortepian muzealny obchodzący niedawno swoje 101 urodziny, trafił do Kłodzka za sprawą właśnie Haliny Czerny-Stefańskiej, mamy pani Elżbiety. Przybył więc z Krakowa. Miłą niespodzianką dla p. Elżbiety był upominek w postaci miniaturki fortepianu, wręczony przez Mietka Kowalcze.
Po koncercie pożegnaliśmy wystawę „Ptaki niebieskie” Krzysztofa Okonia, niedawno zmarłego artysty. W uroczystości uczestniczyła najbliższa jego rodzina.
Wystawa była próbą ukazania całokształtu twórczości krakowskiego artysty. Znalazły się na niej przede wszystkim obrazy malowane na szkle oraz rzeźby drewniane. Ekspozycję wzbogaciły płaskorzeźby, obrazy malowane na desce oraz drzeworyty.
Krzysztof Okoń (1939-2025) – muzyk, wiolonczelista, malarz i rzeźbiarz. Urodził się w Warszawie. W Zakopanem spędził dzieciństwo i młodość. Później związał się z Krakowem, gdzie studiował grę na wiolonczeli w PWSM. Studia kontynuował w Rzymie oraz w Sienie. Od 1964 występował z „Trio Krakowskim”. Zespół koncertował w Europie, USA, Jordanii i Algierii. Zdobył w 1965 I Nagrodę Premio Antonio Vivaldi na konkursie muzyki kameralnej w Sienie organizowanym przez Accademia Chigiana, Złoty Medal miasta Rzymu (1973) i Nagrodę Miasta Krakowa (1975). Działalność plastyczną rozpoczął w 1965 roku, zajmując się malarstwem na szkle, a od końca lat 70. również rzeźbą. Jego prace były prezentowane na wielu wystawach w Polsce i za granicą, m.in. w Muzeum Archidiecezjalnym w Krakowie, w Warszawskim Państwowym Muzeum Etnograficznym czy we Francji. W 1992 roku artysta otrzymał Nagrodę im. św. Brata Alberta, za „wybitne osiągnięcia w dziedzinie sztuki sakralnej”.
Szczególnie bliskimi tematami artysty, które podejmował przez lata, były sceny staro- i nowotestamentowe, anioły oraz święci. W jego twórczości często pojawiają się ulubione zwierzęta – ptaki, także biblijne niebieskie ptaki, symbolizujące ludzi. Te wątki jego twórczości mieliśmy możność podziwiać przez kilka miesięcy w Muzeum Ziemi Kłodzkiej.